Er was eens…

Maar iedere dag weer keek Mieke naar de lucht en wenste ze dat de zon snel, héél snel onder zou gaan. Want ’s avonds, als de maan begon te schijnen en Mieke naar bed moest, dan kwam Moeder met het grote, héél grote boek. En elke avond als Moeder voorlas uit het grote, héél grote boek, dan tuimelde Mieke haar wonderlijke droomwereld in. Vol verhalen over stoere prinsen en mooie prinsessen, boze toverheksen en gemene trollen. Over fantastische wezens die vuur spuwden of brulden tot de ramen bibberden.

En elke avond, nog vóór het verhaaltje uit was, viel Mieke in een diepe, héél diepe slaap. En elke avond stond Moeder dan op, gaf haar Mieke een kus en sloop dan zachtjes, héél zachtjes naar beneden. De volgende morgen wist Mieke nooit meer waar het verhaal was geëindigd en haar droom was begonnen. En zo beleefde Mieke elke avond de mooiste belevenissen, in haar wonderlijke, héél wonderlijke droomwereld.

Als de zondag voorbij was en de blonde haren van Mieke wild krulden van de vlechten die Moeder er elke zondagmorgen in maakte, bracht Moeder Mieke naar het kleine schooltje, ver, héél ver van de Grote Stad. Mieke keek iedere keer uit naar de maandag en dat was best een beetje gek. Want welk kind wil graag weer naar school?

Nou, Mieke dus. Maar Mieke had een goede reden om uit te zien naar de maandag, want op maandag kwam de grote bus, speciaal voor Mieke en al haar vriendjes en vriendinnetjes helemaal uit de verre Grote Stad. En niet zo maar een bus, een bus vol, bóórdevol boeken! En in al die boeken woonden nog véél meer wonderlijke, héél wonderlijke droomwerelden, dát wist Mieke al lang! En elke maandag mocht Mieke zelf een groot boek uitkiezen die Moeder die week voor zou gaan lezen. Een speciale, héél speciale dag en Mieke had het altijd reuze naar haar zin.

Tot op een dag, een doodgewone dinsdag, toen Mieke voor het eerst een droomwereld had gezien die helemaal niet zo wonderlijk was. Eigenlijk was het een stomme, héél stomme nachtmerriewereld en Mieke was blij toen ze wakker werd. Mieke droogde haar tranen en riep om Moeder. Mieke’s wilde krullen van de maandag waren helemaal in de klit geraakt en het uitkammen deed pijn. Mieke wilde liever niet denken aan haar stomme, héél stomme droom, want Mieke was bang dat de droom terug zou komen.

Die middag klonk de bel hard in het kleine schooltje, ver, héél ver van de Grote Stad. Mieke rende, net als elke doodgewone dinsdag, naar Moeder om warme melk te drinken, Moeder in de tuin te helpen en om daarna tot het avondeten met haar vriendjes en vriendinnetjes te spelen in het kleine, héél kleine speeltuintje om de hoek.

Maar eenmaal op het schoolplein, toen Mieke de hand van Juf nét los gelaten had, hoorde ze een grommend geluid. Terwijl het grommende geluid steeds dichterbij kwam, begon Mieke te beven. Een beetje beven, ietsje meer beven, gewoon beven, nog iets meer beven en toen schoot het Mieke opeens te binnen… Ze herkende het geluid uit haar droom! Maar niet van die mooie belevenissen, in haar wonderlijke, héél wonderlijke droomwereld, maar uit haar stomme, héél stomme nachtmerriewereld!

Mieke dook weg achter de kleine glijbaan en keek nog maar nét over het kleine glijbaantrapje om een brullende Grote Stadswagen te zien stoppen voor het kleine schooltje, ver, héél ver van de Grote Stad. Mieke hield haar adem in en zag een donkerblauwe lakei met een grote zwarte bril uitstappen. De lakei liep een rondje om de Grote Stadswagen, die ondertussen was gestopt met brullen en alleen nog maar een hoog zuigend geluid maakte. De wagen rook een beetje raar en deed Mieke denken aan die ene keer dat Moeder de warme melk was vergeten en de melk vanzelf over het fornuis begon te lopen.

De donkerblauwe lakei hielp een kleurige koning uit de Grote Stadswagen. De koning had een brede, héél brede lach en wuifde naar alle Moeders, maar arme Mieke durfde niet op te staan van haar veilige plekje achter de kleine glijbaan bij het kleine schooltje, ver, héél ver van de Grote Stad.

Mieke hoorde de laarzen van de koning knerpen op de steentjes van het kleine schoolpleintje, tot de koning zich plots omdraaide naar Juf. Mieke wist al wat de koning zou gaan zeggen en trilde en beefde zó hard, dat Mieke bang was dat de lachende koning haar zou opmerken. Maar dat gebeurde niet. De koning keek zelfs niet eens naar de andere kinderen uit Mieke’s klas. Nee… de lachende koning keek naar Juf en toen fluisterde hij zacht, héél zacht in haar oor. Mieke spitste haar oren om te horen wat de koning zei, maar Mieke hoorde alleen haar eigen hart bonken in haar keel.

Plotseling sneed een vreselijke brul door de ijzige stilte van het kleine schoolpleintje. Mieke schrok zo enorm, dat ze pardoes achterover viel, met haar die morgen keurig gekamde haren in de houtsnippers die altijd rond het kleine glijbaantje op het kleine schoolpleintje lagen, ver, héél ver van de Grote Stad.

De donkerblauwe lakei had de Grote Stadswagen laten brullen en hield nu de grote deur aan de zijkant van de Grote Stadswagen open voor de lachende koning. De Grote Stadswagen gromde zacht en spuwde stinkende rook, die rook naar zelflopende warme melk. Mieke kreeg een harde, héél harde steek in haar zij en miste haar Moeder opeens erg, héél erg. Mieke wist dat haar wondere droomwereld nooit meer dezelfde zou zijn.

Die middag keek Mieke niet naar de lucht om te kijken of de maan al opkwam. En ’s avonds, toen Moeder met het grote, héél grote boek kwam, deed Mieke al voordat Moeder de eerste bladzijde omgeslagen had, of ze sliep. Mieke zag Moeder opstaan, haar een kus geven en toen zachtjes, héél zachtjes naar beneden sluipen.

Die nacht kwam de stomme, héél stomme droom terug. Over de donkerblauwe lakei in zijn grommende Grote Stadswagen, over de lachende koning met de kleurige kleren, die zo vrolijk wuifde naar alle Moeders. Maar Mieke droomde over meer, nog véél meer koningen. Sommige lachten net zo breed en wuifden vrolijk, terwijl anderen zo streng en boos keken, alsof hún wilde krullen élke morgen uit de klit gekamd moesten worden.

De volgende morgen wist Mieke niet meer waar het verhaal was geëindigd en haar droom was begonnen. Eigenlijk wist Mieke voor het eerst in haar leven niet eens meer wat ze had gedroomd. Ze wist niet meer van de donkerblauwe lakei, de lachende koning en de Grote Stadswagen. En Mieke had voor het eerst van haar leven geen zin in warme melk. Moeder keek haar verbaasd en bezorgd aan.

In de nachten die volgen, werd de wonderlijke, héél wonderlijke droomwereld van Mieke steeds een beetje minder wonderlijk. De stoere prinsen en mooie prinsessen kwamen niet meer elke nacht langs en er waren steeds minder boze toverheksen en gemene trollen. Het fantastische wezen dat vuur spuwde en kon brullen tot de ramen bibberden kromp ineen. Van reusachtig tot enorm, van groot naar normaal, van klein naar heel klein, tot er niéts meer van het fantastische wezen over was.

Die maandag keken alle kinderen naar de lange, héél lange weg, naar de verre, héél verre Grote Stad, maar de weg bleef leeg en de bus kwam niet meer. De bus bóórdevol boeken, waarin wonderlijke, héél wonderlijke droomwerelden woonden, die de kinderen zelf mochten uitkiezen, zou nooit meer speciaal voor Mieke en haar vriendjes en vriendinnetjes naar het kleine schooltje komen, ver, héél ver van de Grote Stad.